*fotoğraf netten alıntıdır
Şu mübarek günde günaha girmek istemiyorum ama bazen insanlar gerçekten çok acımasız olabiliyorlar.
Hayatım boyunca çocukları hep çok sevdim ve hep çok çocuklu bir aile olalım istedim,halende istiyorum.
Evleneli 3 yılı geçti ve biz şu güne kadar anne baba olmaya kendimizi maddi ve manevi olarak hazır hissetmedik.Bunun için de çocuk hiç düşünmedik.Ama etrafımızda evlenir evlenmez çocuk yapan eş-dost,konu-komşu ve akrabalar bunun kararını vermemizin kendi irademizde olduğunu bir türlü kabul etmeyip bize resmen çocuğu olmayan bir çift gibi acıyan gözlerle bakıp,bizim için çareler araştırmayı kendilerine görev edindiler!
En en yakınlarımız bile!
Bir de bunun üstüne köpek alınca çocuğun yerine köpeğimizi koyduğumuzu düşündüler,daha da bi acıdılar...
Oysa çok yanılıyorlardı.
Biz köpeğimizi çocuğumuz evde hayvan sevgisiyle büyüsün diye sahiplendik...
Bugüne kadar çocuk istemedik çünkü çocuğumuzun her şeyi tam olsun istedik.
Ben çocuğuma iyi bir anne olabilmek için bir sene çocuk gelişimi kursuna gittim haberiniz var mı?
Biz çocuğumuzu bakıcılarda büyütmeyelim,annesiyle büyüsün istedik.
Bizim evde işler öyle karambole gitmiyor,planlı yaşıyoruz ve bunu seviyoruz.
Kaldı ki gerçekten 3 senedir istiyoruz ve çocuğumuz olmuyor diyelim ne olucak?
Bunun kararını vermek bizim elimizde mi?
Hani herşey Allah'tandı.Ya Allah nasip etmediyse?
Yaptığınız biraz ayıp,bolca da günah!
Kendi iyiliğiniz için lütfen ağzınızdan çıkanlara dikkat edin...
Ha bide sizin çocuklarınız var ya onlarda sizin değil,size emanetler...
Allah isteyen herkese hayırlı evlatlar nasip etsin inşallah...
Rabbim tüm dua ve dileklerimizi kabul etsin...
Hayırlı Cumalar...
